Çok erken kaybettim annemi

Çok erken kaybettim annemi
Henüz 8 yaşındaydım bi çocuğun annesinin yokluğunu anlayamayacağı yaşlardaydım.Neden öldüğünü halen bilmiyorum o zamanlara ait tek anım babama sorduğum annem nerde sorusuydu.
Yağmurun ardından gökyüzündeki bulutlar yavaş yavaş  ortadan kaybolmaya yüz tutmuşlardı.
Babamın yanına oturdum
-baba annem nerde diye bildim sadece annemin vefatından günler sonra , belkide haftalar.Babam elimden tuttu ve beni dışarı çıkardı gökkuşağını görüyorumsun dedi. Kafamı salladım.İşte annen orada dedi kulağıma eğilip.
Bu söz zihnime kazındı inanmıştım babama bana ilk kez yalan söylemişti nede olsa.
Babamın yanından hızla uzaklaştım koşmaya başladım gökkuşağına doğru olabildiğince  hızlı koşuyordu minicik ayaklarım.Taaa ki koşarak yetişemeyeceğimi anladığım zamana kadar  koştum.Gökkuşağı kayboldu o gün.O günden sonra  gökkuşağının çıkacağı günleri beklemeye  başladım çünkü bisikletimle  gidersem her yere ulaşabileceğimi düşünüyordum nede olsa bizim köydeki en hızlı bisiklet benimdi.
Ama olmadı hiç yetişemedim ona.
Yetişemeyeceğimi anladığım bir gün gittim yanına yaşlı gözlerle son bir veda öpücüğü kondurmak için musalla taşına ellerimde o çok sevdiği papatyalarla.Sadece seni seviyorum anne diyebildim orada…
The following two tabs change content below.
Selçuk Üniversitesi Gazetecilik Bölümü 3. Sınıf öğrencisi

Latest posts by Ebubekir Ağbaba (see all)

4 Comments

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir