3. tekil şahıs gözüyle 1. tekil şahıs

Bazen değişiyor zihnimdeki kalıplaşmış düşünceler, bazen ses etmiyorum bazen pes ediyorum. Bütün anlamını yitiriyor ne varsa önem verdiğim. En sevdiğim insana uzak, en nefret ettiğim insana yakın oluyorum. O çok sevdiğim gömleği bile giyesim gelmiyor. En içten duygularım sanki başkasının düşüncesiymişte onu ödünç almış gibi hissediyorum. En akıllıca fikirler mantıktan yoksun geliyor. Bir bakıyorum hissettiğim bu duyguları dünya da bana karşı hissediyor. Sonra diyorum, acaba bu hep böylemiydi yoksa ben yeni mi fark ettim. Kendimi çok önemli sanarken birden silinmişim.

İlgi duymamaya başlamak! ama nereye kadar, 1 yıl uyusam acaba müsade ederler mi? Herkes mutlu iken bakıyorum içimde derin bir keder var. Onların bildiği bir şey varda bana mı söylemiyorlar. Ben niye yabancıyım bu kadar eşyalara. Kabul görenlerin türbesine tapınmak gerekli sanırım, evet bu iyi gelir bana.

İnsanlar hep kötü, bu kadar acı çektiklerinden dolayı acı çektirmeyi seviyorlar, küpün içinde ne varsa o sızar misali. Biraz iyi olurlarsa bütün bunlardan kurtulurlar halbuki. Sanırım farkında olmak fark yaratmıyor gözlerini kısıp düşündürmekten başka bir halta yaramıyor, ben bu yazıyı yazana kadar dünyada 7 kişi daha öldü, iyi haberler alçak sesle verilir oludu. Paylaşılan en mahrem duygu aşk, sevgi, merhamet değil acı oldu.

The following two tabs change content below.

Furkan Dede

Latest posts by Furkan Dede (see all)

7 Comments

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir